เครียด ตอนนี้เครียดมาก

เบื่อตัวเอง

ถ้าวันนี้ เวลานี้ สมองห่.. มือวอ.. ตาพา.. มันจะอะไรก็แล้วแต่

ถ้าทุกๆอย่างมันไม่สั่งการให้ลงมือคลิกเข้าไปใน hi5 คนที่ชื่อว่า"เพื่อน"

ก็คงไม่ต้องได้รู้อะไรเกี่ยวกับปัญหาเลย

ก็รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองเป็นคนคิดมาก แล้วก็ยังจะเสือกเข้าไปอ่านอีกนะกู

ทั้งๆที่ทำใจได้แล้วแท้ๆ คิดว่าการที่เห็นอะไรครั้งแรก มันเป็นสิ่งที่ให้อภัยได้

แต่..พอเจออีกรอบ ไม่ไหวแล้ว เหนื่อยเกินที่จะรับได้

.....

....

...

..

.

COVER สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ฉันชอบ และอยากกระทำมันมาก

มันเข้ามาเมื่อไรก็ไม่รู้ แต่พอลงมือกระทำก็เริ่มที่จะรักมัน

ได้ทำสิ่งที่ตัวเองรัก นั้นก็คือ "การเต้น"

ได้ท้าทายในสิ่งที่ตัวเองไม่เคยกระทำ นั้นก็คือ "การแกะท่าเต้นเอง"

ได้ความสนุกสนาน คนที่อยู่กับเรา คอยช่วยเรา คอยเถียงเรา คอยปรีกษาเรื่องต่างๆนานา นั้นก็คือ "มิตรภาพ"

ได้ความยินดี สนุกสนาน

ได้ยินเสียงกริ๊ด เสียงตบมือ ทุกสายตาที่จ้องมองเรา เวลาเราได้แสดงความสามารถ

แต่...

ตอนนี้มันไม่มีอีกแล้ว

มันหายไปแล้ว มันเหลือแต่ความว่างเปล่า

อุ้ย รัก Seraphical

อุ้ย รัก เพื่อน ที่เต้น cover กับอุ้ย

อุ้ย รัก ปั๊ง น้ำ เนท นุช

ขอบคุณที่ครั้งนึง เราเคยรวมกันทำงานมา

ขอบคุณที่ครั้งนึง เราเคยรวมทุกข์ รวมสุข ทำให้เราได้งานที่ภูมิใจ

ขอบคุณที่ครั้งนึง ได้สอนให้อุ้ยได้ทำอะไรที่อยากทำ

ขอบคุณที่ครั้งนึง ได้สอนให้อุ้ยรู้จักมิตรภาพ

ขอบคุณทุกสิ่งๆ ทุกๆอย่าง ที่เรามีให้มัน ตลอดเวลา ที่เราทำงาน



ถึงต่อไปนี้มันจะเป็นยังไง มันจะมี หรือ ไม่มี

Seraphical จะอยู่ในใจอุ้ยตลอดไป